Popularne pieśni

Królu nasz przedziwny, / panujący  Panie,/ w mej czci miej upodobanie! /  Łaska Twoja spływa / na nas do tej  chwili, / choć wbrew Tobie myśmy  żyli. / Pomóż nam, / zachęć sam, /  by Ci język śpiewat, / pieśni gtos  rozbrzmiewat.  

Niebo, pochwal Stwórcę! / Jego  moc sprawiła / więcej niż wszech  ludzi siła. / Pana chwali stońce, / gdy  promienie jasne / żywią ziemi barwy  własne./ Pańską moc / w każda noc/  głosi blask miesiąca / i gwiazdeczka  skrząca.  

Duszo moja, śpiewaj, / śpiewaj  pieśni wiary, / chwal z radością  Boże dary! / Niechaj wielbi głośno /  wszystko, co tu żyje, / niech przed  Panem czołem bije. / Święty Bóg / z ust  swych sług / chwaty tej jest co dzień /  i na wieki godzien.  

Alleluja wznoście, / którzy Pana  znacie / i W Jezusie Zbawcę macie,/  niech Mu każdy śpiewa, / kto się  zbawion czuje, / niech Mu serce  ofiaruje. / Błogo ci, / wierzaj mi, / w  niebie Mu bez grzechu/ chwatę dasz z  uciechą.

Polecaj drogi swoje / i życia swego los / opiece tego Pana,/ co zły odwraca cios. / Kto chmurom wichrom, burzy / wyznaczyć umie szlak, / ten i na ścieżki twoje / swej łaski ześle znak.

Jedynie mocą Boga / zwycięski stoczysz bój / i tylko z Jego woli / wytryśnie szczęścia zdrój; / ni troską, ni zgryzotą/ nie zmożesz przygód złych,/ we wszystkim doń się zwracaj: / On czeka modłów twych

Nie bolej, duszo moja, / wierz i nie lękaj się! / Z boleści i utrapień / sam Bóg wyzwoli cię, / a gdy nadejdzie pora/ - jak jutrznię swoich łask/ ukaże ci w oddali / radości błogiej blask.

Więc rozstań się z goryczą, / co trawi serce twe,/ co twa krępuje wole/ i boleść w duszę tchnie. / Wszak nie ty jesteś Panem, / nie zawisł świata los od ciebie, lecz kieruje / nim Boga twego głos.

A jeśli się okaże,/ żeś popadł w grzech i kłam,/ to On cię oswobodzi, / gdy ich nie zmożesz sam, / i z serca twego zrzuci / brzemiona ciężkich trosk, / co w słońcu Jego łaski / topnieją niby wosk.

Szczęśliwyś, jeśli zawsze / cię wiodła Pana doń, / bo wieńcem On wybranych / ozdobi twoją skroń. / I dzierżąc w rękach godło / zwycięstwa pęki palm, / Zbawicielowi swemu / pochwalny wzniesiesz psalm.

Słońce złociste, jak kryształ czyste,/  przez swe promienie rozprasza  cienie,/ w jasność rozkoszną zamienia  nam mrok. / Zmęczone ciało przez  noc spoczywało: / teraz już po śnie,  więc staję radośnie, / wznosząc w  niebiańskie błękity swój wzrok.

Cóż tam wysoko widzi me oko? /  To, że Bóg wielki / i że twór wszelki /  Stwórcy swojego rozgłasza znów  cześć; / tam duch mój czyta, gdzie  w końcu zawita, / kiedy w pokoju, po  ziemskim tu znoju, / Bóg mu rozkaże z  tych nizin się wznieść.

Wzniosłem ku Tobie w rannej tej  dobie / całą swą duszę. / Cokolwiek  muszę / dziś wziąć do ręki, szczęść  Boże, mi w tym! / W grzechu złe pęty,  w szatańskie ponęty / nie daj wpaść,  Panie! Niech upodobanie / w świętej  Twej woli i w słowie mam Twym  

Więc zaśpiewajmy, cześć  Stwórcy dajmy, / nieśmy Mu dary, /  serca ofiary, / wszystko, co mamy,  poświęćmy Mu wraz./ Duch  zdobny wiarą najlepszą ofiarą, /ust  wdzięcznych pienie to całopalenie, /  które Bóg chętnie chce widzieć wśród nas.  

Serca razem połączone, / w Bogu pokój znaleźć chcą! / Miłość swą, rozpromienione, / niech ku Zbawcy w górę ślą. / Jezus głową, my członkami, / światłem On, w nas odblask lśni; / On jest Mistrzem, my uczniami, / On jest nasz, a jego my.

Pójdźcie, dzieci łaski, pójdźcie, / którzyście w przybytku tym. / Wierną miłość Mu ślubujcie, / wznówcie swe przymierze z Nim. / Gdy miłości łańcuch słaby, / gdy wam brak stałości, sił, / proście Mistrza o to, aby / przezeń znów wzmocniony był.

Dokładajcie więc starania, / by miłować braci swych; / niechaj nikt się z was nie wzbrania, / by swe życie dać za nich. / Tak nas Pan miłował wiernie, / przelewając swoją krew; / jakże boli go niezmiernie, / gdy was, braci, dzieli gniew.

Alleluja, jak głęboka / i jak wielka łaska ta; / nieudolne nasze oko / w serce Boże spojrzeć ma! / Wszystkich duchów Ojciec prawy, / niezgłębionych cudów cud, / niewidzialny Mistrz łaskawy / zszedł, by Go wyczuwał lud.

Zjednocz, Przyjacielu miły, / tych, co się Twoimi zwą; / niech się łączą bratnie siły, / aby pełnić wolę Twą. / Niech nas szczera prawda spoi, / Tyś nią jest w istocie swej; / świętą jaśnią chwały swojej / życie nam rozświetlić chciej.

Tyś, Miłości, przykazała / miłość pełniąc, w wierze trwać. / Dusza jednak tak ospała; / chciej w nas nowe życie wlać. / Zapal wszystkich serc płomienie, / aby świat ten widział wciąż, / żeśmy jedno pokolenie, / godne jako jeden mąż.

Jak Ty z Ojcem zjednoczony, / tak i nas zjednoczyć chciej, / by się nie czuł zagubiony / nikt, kto jest z owczarni Twej. / Niech jedynie Twą miłością / serca nasze świecić chcą; / wtedy pozna świat z łatwością, / żeśmy uczniów rzeszą Twą.

Pochwal, mój duchu, Mocarza  wielkiego wszechświata!  Niechaj się w sercu mym prośba z  podzięką przeplata  W górę się zwróć!  Psalmie i harfo się zbudź!  Niechaj pieśń w niebo ulata.  

Pochwal mój duchu, Mocarza, co  ziemi obroty  sprawia i w niebo orlimi podnosi cię  loty;  który ci dał  w dobrach rozlicznych twój dział  z swojej ojcowskiej szczodroty.  

Pochwal Mocarza, co cudnie cię  tak ukształtował,  zdrowiem obdarzył i drogi ci zawsze  torował.  Wśród iluż trwóg  wielki, potężny ten Bóg  ciebie pod skrzydła swe chował!  

Pochwal, mój duchu, Mocarza, co  ci błogosławił,  który w strumieniach miłości się tobie  objawił.  Duchu mój, miej  Boga w pamięci wciąż swej  byś Jego wszechmoc rad sławił.  

Pochwal, mój duchu, Mocarza i  wznieś Mu śpiewanie!  Z wszystkim, co życie ma, wespół  zwróć doń swe błaganie:  On światłem twym  Chwalmy więc sercem go swym:  Amen, tak niechaj się stanie.

O duszo moja, śpiewaj, / wspaniałą pieśń dziś wznieś / Dla Tego, co wszechświatem / kieruje – Jemu cześć! / Chcę Pana tam w niebiosach / tu, na tej ziemi czcić, / i z głębi serca chwalić, / dopóki będę żyć.

Szczęśliwy, kto spogląda / na Boga w każdy czas, / kto Jemu ufa szczerze, / On nie opuści nas. / Ten wybrał skarb największy, / co pokój może dać, / by duszę mieć bezpieczną / i w łasce Jego trwać.

Potężna Jego siła / i niezgłębiona moc / kieruje całym światem / przez każdy dzień i noc. / To Jego moc i chwała / stworzyła ląd i toń, / a niezliczone dary / rozdaje Jego dłoń.

W Nim wierność niezachwiana, / nikomu nie chce źle, / On dobrem hojnie darzy / tych, co w Nim chronią się. / Bóg słowa dotrzymuje / z radością w każdy czas, / skrzywdzonych poratuje, / na sądzie broni nas.

Tysiące dróg Pan wskaże, / by z śmierci wyrwać lud, / I zsyła z nieba dary, / gdy przyjdzie wielki głód. / On krzepi słabe ciało, / choć skromny bywa stół, / Zdejmuje z rąk kajdany / i koi wszelki ból.

Ślepemu jest promieniem, / rozjaśnia jego twarz, / A słabych jest wzmocnieniem, / podnosi ich Bóg nasz. / On kocha sprawiedliwych, / i błogosławi ich, / Najlepszym Przyjacielem / jest Pan dla wiernych swych.

Dla obcych jest schronieniem, / dla sierot wznosi dom. / Wysłucha prośby wdowy, / pociechę daje łzom. / Lecz tych, co Nim dziś gardzą, / odrzuci w gniewie swym, / ich domy i potęgę / obróci w proch i pył.

Zbyt mały jestem, Panie, / by w pełni wielbić Cię! / Tyś Bogiem jest i Królem, / ja – kwiatem, który schnie. / Lecz skoro miejsce swoje / w Syjonie Bóg mi dał, / chcę głosić Jego chwałę, / by cały świat ją znał!

Dziękujmy Bogu wraz, / ustami i sercami, / bo wielkie rzeczy On / uczynił między nami. / Od pierwszych życia chwil, / i od dziecięcych lat, / niezmierną łaskę swą / rozlewa na ten świat.

Niechaj łaskawy Pan, / przez całe nasze życie, / radosne serca da / i pokój nam obficie. / Niechaj w swej łasce nas / zachowa dobry Bóg, / i w każdy trudny czas / wybawi z wszelkich trwóg.

Niech wieczna chwała brzmi / i Ojcu, i Synowi, / i hołd równemu Im / Najświętszemu Duchowi! / Trójjedyny to Pan, / jak od początku trwa, / dziś i na wieków wiek / - cześć wieczną niechaj ma!